Toon Hermans begon ooit een gedicht als volgt:
Er moeten mensen zijn die zonnen aansteken,
voordat de wereld verregent.
Mensen die zomervliegers oplaten als het ijzig wintert,
en die confetti strooien tussen de sneeuwvlokken.
Die mensen moeten er zijn.
Bij dat soort mensen wil ik horen:
Het was zaterdag 30 mei officieel nog net geen zomer maar tijdens de Zinneke Parade was het in Brussel allesbehalve ijzige winter. Maar vliegers hebben we opgelaten. Ik was een jaar of 2 geleden al erg door gecharmeerd door collega’s straatartiesten die hetzelfde deden. Het thema dromen bracht verschillende ideeën omhoog van vliegen, wolken, … en dus kwam het idee al snel om windvliegers te introduceren in de beelden die we wilden creëren.
Na veel geknutsel, geprobeer en met de ongelofelijke hulp van m’n mamma aan de naaimachine hebben we samen met de kinderen en sommige volwassenen van de groep het publiek de hemel getoond met onze dartelende vliegers met lange staart.
Mamma <3
Het parcours naar de grote dag van de parade was soms een beetje hobbelig, uitgeregend of glad maar wat een pracht ervaring om deel te mogen uit maken van het artistieke team van de zinnode Nebula (zie facebook of het volledige album op flickr)
Nebula is een interstellaire gas- en stofwolk waar sterren uit geboren worden en terug naar toe keren. En of de kinderen met wie ik samen dit traject als artistiek animator heb doorlopen hebben geschitterd!
Om te beginnen tijdens de workshops en de ontmoetingen de afgelopen maanden. Dan tijdens het proberen van onze mooie kostuums werden er al heel andere personages geboren.
Chapeau trouwens voor het werk van onze equipe costume! We waren met onze meer als 100 deelnemers een mooie krioelende wolk van deeltjes die over de straten en pleinen van Brussel centrum , maar wat een mooi geheel waren we! De make up make over deed anderen helemaal stralen! En onze schoenen konden we zelf pimpen met spuitverf en verfpistooltjes voor de nodige sproetchs (druppeltjes). Jammer dat dat werk tijdens de Soumonce (een eerste kleinere parade om de komst van de grote Zinnekes parade aan te kondigen) verstopt was onder ponchos en de maquillage een levende installatie werd doordat de maquillage met de regen uitliep.
En dan 2 uur lang paraderen in een schouwspel die de rijkdom van Brussel prachtig illustreert en laat voelen, voor 50.000 toeschouwers ! Wat een ervaring voor deelnemers, publiek, voor Brussel… Een ervaring die doet dromen, want dat was het thema van dit jaar. Dromen van kleurrijke en vredevolle wereld!
Rêver is nodig / Dromen is nécessaire !
Nebula & Zinneke pour altijd en toujours !
Er moeten mensen zijn (Toon Hermans)
Er moeten mensen zijn die zonnen aansteken
Voordat de wereld verregent
Mensen die zomervliegers oplaten
Als ’t ijzig wintert
En die confetti strooien tussen de sneeuwvlokken
Die mensen moeten er zijn
Er moeten mensen zijn die aan de uitgang van ’t kerkhof ijsjes verkopen
En op de puinhopen mondharmonica spelen
Er moeten mensen zijn die op een stoel gaan staan
Om sterren op te hangen in de mist
Die lente maken van gevallen bladeren
En van gevallen schaduw licht
Er moeten mensen zijn die ons verwarmen
En die in een wolkeloze hemel
Toch in de wolken zijn
Zo hoog
Ze springen touwtje langs de regenboog
Als iemand heeft gezegd:
Kom maar in m’n armen
Bij dat soort mensen wil ik horen:
Die op het tuinfeest in de regen dansen
Ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan
Er moeten mensen zijn die op het grijze asfalt
In grote witte letters ‘liefde’ verven
Mensen die namen kerven in een boom vol rijpe vruchten
Omdat er zoveel anderen zijn die voor de vlinders vluchten
En stenen gooien naar ’t lenteblauw
Omdat ze bang zijn voor de bloemen
En bang zijn voor ik hou van jou
Ja, er moeten mensen zijn met tranen als zilveren kralen
Die stralen in het donker
En de morgen groeten
Als het daglicht binnenkomt op kousenvoeten
Weet je, er moeten mensen zijn die bellen blazen
En weten van geen tijd
Die zich kinderlijk verbazen
Over iets wat barst van mooiigheid
Ze roepen van de daken dat er liefde is en wonder
Als al die anderen schreeuwen: alles heeft geen zin
Dan blijven zij roepen: nee, de wereld gaat niet onder
En zij zien in ieder einde weer een nieuw begin
Zij zijn een beetje clown
Eerst het hart en dan het verstand
En ze schrijven met hun paraplu ‘i love you’ in het zand
Omdat ze zo gigantisch in het leven opgaan
En vallen en vallen en vallen en opstaan
Bij dat soort mensen wil ik horen:
Die op het tuinfeest in de regen blijven dansen
Ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan
De muziek gaat door
De muziek
Gaat
Door